Zwagie,

ik had je bij één van de bezoekjes in Leimuiden beloofd, het bleek trouwens de allerlaatste keer te zijn dat ik je in levende lijve zag, dat ik een hoofdstuk in mijn boek zou wijden waarin ik op mijn ongezouten manier zou vertellen hoe ik je scheiding ervaren had. Vooral ook de vreselijke nasleep hiervan. Ik beloofde ook dat ik mijn best zou doen om het, waar het kan, met respect op te schrijven. Maar ik kan jullie nu al verklappen dat dit heel moeilijk gaat worden. De andere kant toonde, vanaf de scheiding tot aan ver na je dood, nul respect, was hysterisch boos, fysiek en mentaal gewelddadig en later vooral rancuneus.

In mijn beleving bestaan er gewone scheidingen, zoals mensen die klaar zijn met elkaar en besluiten dat het beter is om verder te gaan zonder elkaar.

Maar er bestaan ook vechtscheidingen waarin de één het de ander moeilijk maakt of dat ze elkaar niets gunnen. Denk hierbij aan het financiële plaatje of het niet meer mogen zien van de kinderen.

Maar het kan nog veel erger. Er bestaan ook buitenproportionele scheidingen waarbij een hele schoonfamilie zich tegen diegene keert die de scheiding zou hebben veroorzaakt. Meestal is er dan een ander in het spel en wordt er niet meer gekeken of geluisterd wat de daadwerkelijke reden is van de scheiding. Deze moest jij meemaken en dat heb je geweten ook.

Laat ik maar beginnen met dit vreselijke verhaal want er is nogal wat te vertellen.

Mijn verhaal start ergens in een decembermaand van ongeveer 19 jaar geleden. Ik zat voor het eerst van mijn leven alleen met mijn gezin te gourmetten toen plots de telefoon ging van Oriana. Toen ze opnam, hoorden wij haar roepen; 'Wattttt?' ... om daarna direct naar de gang te lopen, zodat de kids en ik niet konden horen waarover het ging. Wij speculeerden er intussen lustig op los. Uiteindelijk besloten we ons geld te zetten op, dat Patricia en John het besluit hadden genomen om uit elkaar te gaan. Toen Oriana terugkwam uit de gang, viel onze bek open toen ze vertelde dat jij en Monique uit elkaar gingen i.p.v. John en Patricia. Ik zei op verbaasde toon: "Uhhh ... hoe dat dan?" Waarom heb ik dit niet zien aankomen? Er bleek al langere tijd wat te spelen waar ik niks van wist maar dan ook echt helemaal niets.

Maar goed ... je had besloten om niet meer verder te willen leven met Monique. Vanaf dat moment had je je hele schoonfamilie tegen. Toen ik hoorde dat er een ander in het spel was, was ik zelfs zwaar teleurgesteld. Je nieuwe vriendin kreeg direct de naam 'Wal' toebedeeld, wat stond voor een hoer van de Amsterdamse Wallen. De volgende dag ben ik naar Monique gegaan om erover te praten. Daar kreeg ik haar kant van het verhaal te horen. Behoorlijk agressief werd dit verteld aan mij kan ik jullie vertellen maar ik begreep het ergens ook wel.

Intussen werd jij bedolven onder appjes en mailtjes van de schoonfamilie. Als ik ze niet had gelezen had ik het ook nooit geloofd. De vreselijkste verwensingen kwamen erin voor. Zowel voor jou als Patries, je nieuwe vriendin.

Het dieptepunt voor mij was dat ik als chauffeur gecharterd werd om Monique en haar zus Patricia naar het huis te brengen van je nieuwe vriendin. Om jou daar weg te halen werd mij gezegd. Toen ze terugkwamen in mijn auto bleek dat jij er niet was, maar wel die 'Wal'. Later hoorde ik van mijn nieuwe schoonzus Patricia dat de twee zussen haar en haar 2 kindjes fysiek en mentaal bedreigd hadden. Ik schaamde mij kapot en heb direct verteld dat ik mij niet meer laat gebruiken voor zulke acties.

Het werd tijd om jou kant van het verhaal te horen. Zo zou ik een beter beeld krijgen van deze scheiding.

Een week later was het al zover. Je belde mij op of ik naar je huis wilde komen, omdat je de kogel nu echt door de kerk had geschoten. Je had definitief besloten om de scheiding door te zetten en verder te gaan met Patries. Toen ik bij je thuis kwam, zat jij met Monique op de bank. Zij had het woord en jij zat erbij en keek alleen maar vooruit. En toen kwam je dochter Lisanne binnen met haar net gekochte Kerst inkopen. Toen ze hoorde dat de scheiding definitief was, gooide ze haar, voor jou gekochte Kerst cadeaus, één voor één, van een meter afstand hysterisch gillend richting je hoofd. Je deed niet eens je best om ook maar één van die cadeautjes te ontwijken. Gelukkig gooide ze alles mis.

Ik dirigeerde jou naar buiten en vroeg aan Monique of ze haar dochter Lisanne tot bedaren kon brengen. Ik pakte je colbertje en ging je buiten zoeken. Toen ik buiten kwam lag er sneeuw en vroor het behoorlijk. Ik vond mijn zwagie, staand in zijn Shell-overhemd met korte mouwen, tegen de heg van zijn voortuin. Ik gaf hem zijn colbertje en een dikke knuffel. We spraken niet veel. Ik had één vraag; hoe is dit in godsnaam zover gekomen. Hij antwoordde kort maar krachtig in één zin de volgende woorden; die familie knijpt mijn keel dicht. Ik begreep direct wat hij bedoelde. Iedereen had namelijk een sleutel van zijn huis en elke dag zat er wel iemand binnen wanneer hij thuiskwam van zijn werk. Maar meestal zaten er veel meer. Dag in, dag uit. Soms 24/7. Geen tijd meer voor jezelf zelfs geen seconde. Toen ik het allemaal aanhoorde, kreeg ik het zelf ook benauwd.

De scheiding werd ingezet en dan denk je dat alles weer in een rustig vaarwater komt. Maar nee hoor, tot op de dag van jouw sterven hebben ze het je moeilijk gemaakt en na je dood gingen ze gewoon doodleuk door.

Toen de scheiding achter de rug was en je met Patricia probeerde een nieuw leven op te bouwen, trouwde Monique binnen een jaar al met iemand van haar toneelvereniging. Was hier al langer wat gaande vroeg iedereen zich direct af. Wij waren zwaar verbaasd, zeker omdat iedereen van de andere kant geen kick gaf. Geen hysterische taferelen of schandalige appjes of mailtjes. Dit vonden ze dus gewoon normaal, maar wat jij had gedaan moest je volgens hen met de dood bekopen. Voor mij was het boek allang gesloten. Ik hoefde ze, de andere kant, niet meer te zien.

En toen kreeg je te horen dat je ziek was en niet zo'n klein beetje ook. Ze gaven je nog een jaar of 8 en jouw toenmalige werkgever Shell stuurde je met een hele mooie regeling met vervroegd pensioen. Je ging je, samen met Patries, focussen op leuke dingen doen. Ook gingen jullie in een nieuw huis wonen met niet één, maar twee prachtige, trouwe honden, Kash en Binki.

Je had één doel voor ogen en dat was de koude relatie met je kinderen weer herstellen voordat je zou komen te overlijden. Jij was de schuldige, zei je altijd tegen mij, en zelfs ik kon dit niet uit je hoofd praten. Ik zei altijd tegen je dat je alleen niet de juiste volgorde had gevolgd. Eerst scheiden en dan een andere relatie. Maar goed ... toen ik Patricia leerde kennen, begreep ik de volgorde die je nam veel beter.

De relatie met je kinderen is nooit meer geworden wat jij had gehoopt. In mijn ogen maakten ze meer gebruik van je en was het wel makkelijk dat je niet meer werkte. Gelukkig wilde jij dit niet zien en ging je vaak met je kleinkinderen op pad. Daar leefde jij nog voor.

De 8 jaar gingen razendsnel voorbij. De laatste keer dat ik bij je was, vertelde je mij dat de pijn niet meer te harden was en het voor jou wel snel over mag zijn. Ik had je in al die zware, zieke tijden zoiets nog nooit horen zeggen en wist gelijk dat het binnenkort weleens echt over zou kunnen zijn. Drie dagen later werd je dood gevonden op de keukenvloer met je 2 trouwe honden wakend naast je. Het telefoontje van Patries met het slechte nieuws was verschrikkelijk om te horen, maar tegelijkertijd was ik blij dat het voor jou voorbij was. Geen pijn meer en geen gedoe meer met de andere kant.

Je werd thuis opgebaard en lag daar mooi en de rust straalde van je gezicht af. Maar de rust werd verstoord door, ik had het al eerder in dit verhaal verteld, de andere kant. Je dochter Lisanne nam bij het bespreken van de uitvaart direct de regie in handen zoals ze wel vaker deed. Ze had een lijst met heel veel namen die ze op jouw uitvaart erbij wilde hebben. Vooral de mensen van de andere kant die je toendertijd de dood in wensten en Patricia altijd de Wal hebben genoemd. Hoe durfde ze met zo'n lijst aan te komen? Tis maar goed dat ik Opa Frans naar huis aan het brengen was, want ik had haar zonder pardon je huis uitgezet. Gelukkig greep Patricia heel rustig in en nam de regie weer over. Moedig, omdat ze nooit iemand wilde kwetsen, zelfs niet de mensen die haar op een vreselijke manier zwart hebben gemaakt.

Zelfs een verzoek van Lisanne om Monique en haar moeder Joke langs te laten komen om je nog een keer te zien nam ze in beraad. Monique moest alleen een afspraak maken met Patries op welke dag en tijdstip ze langs wilden komen. En ze mochten alleen maar met zijn tweeën afscheid komen nemen van Peet. En geloof het of niet, ze kwamen niet op de afgesproken tijd en stonden met meer van de andere kant voor de deur. Toen nam Patries het besluit dat ze niet binnen mochten komen.

Ik vond het toch al raar dat je 18 jaar lang iemand de dood in wenst en dan toch bij zijn uitvaart wil zijn. Je 2 kinderen met aanhang en kinderen kon ik nog begrijpen, maar al die andere farizeeërs ... niet.

De dag van je uitvaart begon met een mooi zonnetje. Je werd door je kinderen, Daan en Lara en Lisanne en Benji, je zus Oriana en Patries de mooie witte auto ingereden. Onderweg naar onze auto, om achter je aan te rijden, zagen we een bonte vlinder op de motorkap zitten. Toen wij hem filmden, vloog hij ineens weg en landde op de bloementattoo van je kleine nichtje Lincy. Hoe mooi was dat? Na een mooie landelijke rit kwamen wij bij het uitvaartcentrum aan. De koude rillingen liepen over mijn rug toen ik al die mensen zag staan die je verschrikkelijke dingen hebben toegewenst. Ik had ze graag allemaal de toegang geweigerd, maar had beloofd mij te gedragen.

Lisanne sprak met aan haar zijde Benji, als eerste. Haar speech vond ik koel, kil en koud. Van de foto's van jou en Monique tijdens jullie trouwen, die werden getoond, moest ik kokhalzen. Na de mooie speech van Patries, kreeg ik het weer warmer. Toen de dienst voorbij was, kon ik niet kijken naar al die mensen die huilend afscheid van je namen. Ik vond het een aanfluiting. Dit is zeker niet wat jij wilde. Daar was ik van overtuigd. In de aula heb ik mij begeven tussen de echte mensen, want een handje krijgen van mensen die iemand 18 jaar het leven zuur maakten, is voor mij not done.

En dan denk je wederom dat het boek nu wel gesloten wordt. Jammer, joh. Onder de bezielende leiding van de nieuwe vlam van Monique en waarschijnlijk de hele levende familie erbij werd Patries in een jaar tijd financieel uitgekleed. Ik kan dit maar in twee woorden uitdrukken: tiefus schandalig. De oudste en verstandigste man, van onze kant, had een mooie quote voor hun schandelijke optreden.

ER ZIT GEEN ZIEL IN DEZE FAMILIE

Nu gaan we alles een plek geven. We hebben je in twee helften moeten uitstrooien omdat de andere kant niets van zich liet horen. We deden dit op de plek waar je altijd graag kwam, dus dat voelde goed. Samen met de mensen die je de afgelopen 19 jaar hebben gesteund. Sommigen hun hele leven al. En Patries kan nu eindelijk het rouwproces in.

We hopen dan ook dat hier het boek sluit. Wij hebben jullie niet meer nodig en jullie ons niet.

Mochten er mensen zijn die op mijn verhaal willen reageren dan moet je dat vooral bij mij doen en bij niemand anders.

Zwagie ... tot ooit.