Lieve Zwagie,

ik had je bij één van de bezoekjes in Leimuiden beloofd, het bleek trouwens de allerlaatste keer te zijn dat ik je in levende lijve zou zien, dat ik een hoofdstuk in mijn boek zou wijden waarin ik op mijn ongezouten manier zou vertellen hoe ik je scheiding ervaren heb. Ik kreeg van jou de vrije hand om dit te doen. De vreselijke nasleep van jouw overlijden is je gelukkig bespaard gebleven maar ik weet zeker dat je het hier totaal niet mee eens zou zijn. Ik beloofde ook dat ik mijn best zou doen om dit, waar het kan, met respect op te schrijven. Maar ik kan jullie nu al verklappen dat dit heel moeilijk gaat worden. De andere kant toonde, vanaf de scheiding tot aan ver na je dood, nul respect, was hysterisch boos, fysiek en mentaal gewelddadig en later vooral niet normaal rancuneus. Het woord sekte spookte heel vaak door mijn hoofd.

In mijn beleving bestaan er gewone scheidingen, zoals mensen die klaar zijn met elkaar, niet meer van elkaar houden en dus besluiten dat het beter is om verder te gaan zonder elkaar. Ieder zijn leven weer oppakken en weer door.

Maar er bestaan ook vechtscheidingen waarin de één of allebei het de ander moeilijk maakt en ze elkaar niets gunnen. Denk hierbij aan het financiële plaatje of het niet meer mogen zien van de kinderen.

Maar het kan nog veel erger. Er bestaan ook buitenproportionele scheidingen waarbij een hele schoonfamilie zich tegen diegene keert die de scheiding zou hebben veroorzaakt. Meestal is er dan een ander in het spel en wordt er niet meer gekeken of geluisterd wat de daadwerkelijke reden is van de scheiding. Deze moest jij meemaken en dat heb je geweten ook.

Laat ik maar beginnen met dit vreselijke verhaal want er is nogal wat te vertellen. Mijn verhaal start ergens in een decembermaand van ongeveer 19 jaar geleden.

Ik zat voor het eerst van mijn leven alleen met mijn gezin te gourmetten toen plots de telefoon ging van Oriana. Toen ze opnam, hoorden wij haar roepen; 'Wattttt?' ... om daarna direct naar de gang te lopen, zodat de kids en ik niet konden horen waarover het ging. Wij speculeerden er intussen lustig op los wat er nou aan de hand zou zijn. Uiteindelijk besloten we ons geld te zetten op, dat Patricia en John het besluit hadden genomen om uit elkaar te gaan. Toen Oriana terugkwam van de gang, viel onze bek open toen ze vertelde dat jij en Monique uit elkaar gingen i.p.v. John en Patricia. Ik zei op verbaasde toon: "Uhhh ... hoe dat dan?" Waarom heb ik dit niet zien aankomen?

Er bleek al langere tijd wat te spelen waar ik niks van wist maar dan ook echt helemaal niets.

Maar goed ... jij had besloten om niet meer verder te willen met Monique. Vanaf dat moment had je je hele schoonfamilie tegen. Toen ik hoorde dat er een ander in het spel was, was ik ook zelfs zwaar teleurgesteld. Je nieuwe vriendin kreeg direct de naam 'Wal' toebedeeld, wat stond voor een hoer van de Amsterdamse Wallen. De volgende dag ben ik naar Monique gegaan om erover te praten. Daar kreeg ik haar kant van het verhaal te horen. Behoorlijk agressief werd dit verteld aan mij kan ik jullie vertellen maar ik begreep het ergens ook wel.

Intussen werd jij bedolven onder appjes en mailtjes van de hele schoonfamilie. Als ik ze niet had gelezen had ik het ook nooit geloofd. De vreselijkste verwensingen kwamen erin voor. Zowel voor jou als Patries, je nieuwe vriendin.

Het dieptepunt voor mij was dat ik als chauffeur gecharterd werd om Monique en haar zus Patricia naar het huis te brengen van je nieuwe vriendin. Om jou daar weg te halen werd mij gezegd. Toen ze terugkwamen in mijn auto bleek dat jij er niet was, maar wel die 'Wal'. Later hoorde ik van mijn nieuwe schoonzus Patricia dat de twee zussen haar en haar 2 kindjes fysiek en mentaal bedreigd hadden. Ik schaamde mij kapot en heb direct verteld dat ik mij niet meer laat gebruiken voor zulke acties.

Het werd tijd om jouw kant van het verhaal te horen. Zo zou ik een beter beeld krijgen van deze scheiding.

Een week later was het al zover. Je belde mij op of ik naar je huis wilde komen. De kogel was door de kerk. Je had definitief besloten om de scheiding door te zetten en verder te gaan met Patries. Toen ik bij je thuis kwam, zat jij met Monique op de bank. Zij had het woord en jij zat erbij en keek alleen maar vooruit. Toen kwam je dochter Lisanne binnen met haar net gekochte Kerst inkopen. Toen ze hoorde dat de scheiding definitief was, gooide ze haar, voor jou gekochte Kerst cadeaus, één voor één, van een meter afstand hysterisch gillend richting je hoofd. Je deed niet eens je best om ook maar één van die cadeautjes te ontwijken. Gelukkig gooide ze alles mis.

Ik dirigeerde jou naar buiten en vroeg aan Monique of ze haar dochter Lisanne tot bedaren kon brengen. Ik pakte je colbertje en ging je buiten zoeken. Toen ik buiten kwam lag er sneeuw en vroor het behoorlijk. Ik vond mijn zwagie, staand in zijn Shell-overhemd met korte mouwen, tegen de heg van zijn voortuin. Ik gaf hem zijn colbertje en een dikke knuffel. We spraken niet veel. Ik had één vraag; hoe is dit in godsnaam zover gekomen. Hij antwoordde kort maar krachtig in één zin de volgende woorden; die familie knijpt mijn keel dicht. Ik begreep direct wat hij bedoelde. Iedereen had namelijk een sleutel van zijn huis en elke dag zat er wel iemand binnen, die er niet woonde, wanneer hij thuiskwam van zijn werk. Maar meestal zaten er veel meer. Dag in, dag uit. Soms 24/7. Geen tijd meer voor jezelf zelfs geen seconde. Toen ik het allemaal aanhoorde, kreeg ik het zelf ook benauwd en begreep volledig zijn besluit om ermee te stoppen. 

De scheiding werd ingezet en dan denk je dat alles weer in een rustig vaarwater komt. Maar nee hoor, tot op de dag van jouw sterven hebben ze het jullie moeilijk gemaakt en na je dood gingen ze gewoon doodleuk verder.

Toen de scheiding achter de rug was en je met Patricia een nieuw leven op ging bouwen, trouwde plots Monique binnen een jaar al met iemand van haar toneelvereniging. Was hier al langer wat gaande vroeg iedereen zich direct af? De meesten van ons verbaasden zich hier niet over. Waar wij ons wel over verbaasde was dat de andere kant zelfs de snelheid geen probleem vond. Geen hysterische taferelen of schandalige appjes of mailtjes. Dit vonden ze dus gewoon normaal, maar wat jij had gedaan moest je volgens hen met de dood bekopen.

Voor mij was het boek allang gesloten. Ik hoefde ze, de andere kant, niet meer te zien.

En toen kreeg je te horen dat je ziek was en niet zo'n klein beetje ook. Ze gaven je nog een jaar of 8 en jouw toenmalige werkgever Shell stuurde je met een hele mooie regeling met vervroegd pensioen. Je ging je, samen met Patries, focussen op leuke dingen doen. Ook gingen jullie in een nieuw huis wonen met niet één, maar twee prachtige, trouwe honden, Kash en Binki.

Je had één doel voor ogen en dat was de koude relatie met je kinderen weer herstellen voordat je zou komen te overlijden. Jij was de schuldige, zei je altijd tegen mij, en zelfs ik kon dit niet uit je hoofd praten. Ik zei altijd tegen je dat je alleen niet de juiste volgorde had gevolgd. Eerst scheiden en dan een andere relatie. Maar goed ... toen ik Patricia leerde kennen, begreep ik de volgorde die je nam ook veel beter.

De relatie met je kinderen is nooit meer geworden wat jij had gehoopt. Heel moeizaam en in mijn beleving maakten ze meer gebruik van je en was het wel makkelijk dat je niet meer werkte. Jij wilde dit niet zien en je ging zo vaak als mogelijk met je kleinkinderen op pad. Daar leefde jij nog voor al was dit met jou ziekte een aanslag op je leven.

De 8 jaar gingen razendsnel voorbij. De laatste keer dat ik bij je was, vertelde je mij dat de pijn niet meer te harden was en het voor jou wel snel over mocht zijn. Ik had je in al die zware, zieke tijden nog nooit zoiets horen zeggen en wist gelijk dat het binnenkort weleens echt over zou kunnen zijn. Je was het aan het opgeven.

Drie dagen later werd je dood gevonden op de keukenvloer met je 2 trouwe honden wakend naast je liggend. Het telefoontje van Patries met het slechte nieuws was verschrikkelijk om te horen, maar tegelijkertijd was ik blij dat het voor jou voorbij was. Geen pijn meer en geen gedoe meer met de andere kant. Het gedoe kwam er wel maar hier moest Patries mee dealen.

Je werd thuis heel mooi opgebaard en de rust straalde van je gezicht af. We hebben wat tranen gelaten naast je maar ook mooie herinneringen opgehaald. Er werd soms zelfs gelachen. Vooral Patries maar zeker ook wij werden bijgestaan door Chantal, een goede vriendin, en Iris van het uitvaartcentrum die de hele uitvaart zou coördineren.

Op de dag dat je uitvaart geregeld zou worden waren Lisanne, Benji, Oriana, Patries en Iris aanwezig. Onder leiding van Patries en Iris werd een begin gemaakt hoe mooi en respectvol jouw uitvaart eruit zou moeten zien. Toen het onderwerp aan de beurt kwam wie je uitvaart mochten bijwonen nam je dochter, Lisanne, het woord. Ze had een lijst met heel veel namen erop waarvan zij vond dat die mensen erbij hoorden te zijn. De meeste namen waren de 'mensen' die jou 20 jaar geleden de dood in wensten via email of WhatsApp en Patries de bijnaam 'de Wal' gaven. Deze mensen hebben je nooit meer gezien of gesproken en die zich nooit om je bekommerd hebben toen je ziek werd. Ze had geluk dat ik op dat moment er niet meer was omdat ik Opa Frans naar huis aan het brengen was. Hoe durfde ze om deze 'mensen' bij je uitvaart te laten zijn. Patries maakte op een rustige toon korte metten met deze lijst. Moedig, omdat ze nooit iemand wilde kwetsen, zelfs niet de mensen die haar op een vreselijke manier zwart hebben gemaakt.

Een verzoek van Lisanne om Monique en haar moeder Joke langs te laten komen om afscheid van je te nemen nam ze zelfs in beraad. Monique moest alleen een afspraak maken met Patries op welke dag en tijdstip ze langs wilden komen. En ze mochten alleen maar met zijn tweeën afscheid komen nemen van je.

En geloof het of niet, ze kwamen niet op de afgesproken tijd en stonden met meer mensen voor de deur. Dit was niet de afspraak en deed Patries besluiten dat niemand meer binnen mocht komen om afscheid van je te nemen. Ik steunde dit besluit volledig.  

Ik vond het toch al raar dat je 20 jaar lang iemand de dood in wenst en dan toch bij zijn uitvaart wil zijn. Je 2 kinderen met aanhang en kinderen kon ik nog begrijpen, maar al die andere farizeeërs ... niet.

De dag van je uitvaart begon met een mooi zonnetje. Je werd door je kinderen, Daan & Lara en Lisanne & Benji, je zus Oriana en Patries de mooie witte auto ingereden. Onderweg naar onze auto, om achter je aan te rijden, zagen we een bonte vlinder op de motorkap zitten. Toen ik hem filmde, vloog hij ineens weg en landde op de bloementattoo van je kleine nichtje Lincy. Hoe mooi was dat? Dit moment staat voor altijd vast in ons geheugen gegrifd.

Na een mooie landelijke rit kwamen wij bij het uitvaartcentrum aan. De koude rillingen liepen over mijn rug toen ik al die mensen zag staan die jou verschrikkelijke dingen hadden toegewenst. Ik had ze graag allemaal de toegang geweigerd, maar had beloofd mij respectvol te gedragen. Ik hield goed in de gaten dat de mensen die niet waren uitgenodigd ook echt niet binnen kwamen. Mocht dit toch gebeuren dan zouden ze verwijderd worden uit de aula was afgesproken.

De aula vulde zich geleidelijk. De linkerkant was voor ons en de rechterkant voor de anderen. De dienst begon met een mooi nummer en er werden foto's getoond op het scherm. Lisanne en Benji mochten ook foto's aanleveren van Patries. Beschamend keek ik naar de trouwerij foto's van jou en Monique. Na 20 jaar gescheiden te zijn wat op een vreselijk lelijke manier is gebeurd kan het toch niet zijn dat er maar één cel in je lichaam nadenkt om deze trouwfoto's te tonen. Ik heb er geen woorden voor en als ik ze heb kan en wil ik ze niet plaatsen hier. 

Lisanne sprak, met aan haar zijde Benji, als eerste. Haar speech vond ik koel, kil en koud. Gelukkig maakte de mooie muziek alles draaglijker. Uiteindelijk werd het een mooie dienst Zwagie die jouw Patries afsloot met een warme mooie speech. Toen Iris de dienst afsloot en de andere kant als eerste langs de kist liet lopen kon ik niet kijken naar al die mensen die huilend afscheid van je namen. Ik vond het een slecht toneelstuk. Dit is zeker niet wat jij wilde. Daar ben ik van overtuigd.

Nadat ik zelf met je zus een laatste kus op je kist had gegeven moest ik mij begeven naar de aula. Ik begaf mij tussen de echte mensen, want een handje krijgen van mensen die iemand 20 jaar lang het leven zuur maakte, is voor mij not done. De goede daar gelaten.

En dan denk je de volgende dag dat iedereen het rouwproces mag en kan beginnen. Jammer, joh. Onder de bezielende leiding van de nieuwe vlam van Monique en waarschijnlijk de hele levende familie erbij werd Patries in een jaar tijd financieel uitgekleed. Ik kan dit maar in twee woorden uitdrukken: tiefus schandalig. De oudste en verstandigste man, van onze kant, had een mooie quote voor hun schandelijke optreden.

ER ZIT GEEN ZIEL IN DEZE FAMILIE

Afgelopen 2 juli 2026, een jaar na je sterfdag, hebben wij, je naaste familie en vrienden, je voor de helft uitgestrooid. Je andere helft bewaarden we, met respect, voor de andere kant. Het voelde vreemd want welk deel hebben wij nou eigenlijk van je uitgestrooid? Was het je linker of rechterkant of misschien toch je boven of onderkant. Ondanks het vreemde gevoel werd het toch een hele mooie respectvolle natte uitstrooiing. Het natte kwam niet alleen uit onze ogen maar heel de hemel huilde die dag met ons mee.

Op 01 oktober 2026, hebben we je andere helft uitgestrooid zodat we je toch weer een soort van compleet konden maken. Dit omdat de andere kant ... tja ... hoe zal ik dit eens respectvol gaan zeggen ... er anders over dacht of er misschien wel helemaal niet over heeft nagedacht omdat ze andere dingen veel belangrijker vinden.

Zwagie ... ik had beloofd het hele verhaal pas te vertellen als iedereen, van onze kant, jouw verlies een plek heeft kunnen geven, maar dat gaat nog heel lang duren. Jou had ik al beloofd dat het hele verhaal, geschreven op mijn ongezouten manier, een hoofdstuk gaat krijgen in mijn boek.

Waarom?

Omdat ik van je hou, je vreselijk mis en iedereen het moet weten.

Daarom.

We hopen dan ook dat nu het boek gesloten kan worden. Wij hebben jullie niet meer nodig en jullie ons ook niet.

Mochten er mensen zijn die op mijn verhaal willen reageren dan moet je dat vooral bij mij doen en bij niemand anders.

Lieve Zwagie ... tot ooit.