Het was rustig op de app voorafgaand aan de vierde speeldag. Er stonden er eigenlijk ook niet genoeg op een groen vinkje. Nadat Ronnie Mullens gevraagd had of iedereen nog even zijn aanwezigheid door wilde geven werd Postma wakker. Hij was er ook. Daarna kon Eelco de Commodore 64 aanslingeren en na een uurtje spuugde die de volgende opstelling eruit.
6 tegen 6 dus en dat zorgde in ieder geval voor wat ruimte in de kleedkamer bij het omkleden. Nadat iedereen zich ruim op tijd meldde op de club voor een eerste praatje, een bakkie en (voor een aantal) een ontbijtje (uitsmijtertje voor Eelco) mochten we naar kleedkamer 10. Daar hadden we in ieder geval een beetje de ruimte. Captain Eddie was inmiddels ook gearriveerd, hij voelde zich fit genoeg om mee te doen! Hij sloot aan bij Wit.
Tijdens de warming up bleek dat de lijnen op veldje 4 niet helemaal recht liepen. Het leek er op dat degene die de lijnen getrokken had dit niet in een heel fitte staat gedaan had. Voor ons maakt dat niet uit, iedereen is sowieso scheef. Om 12.33 werd begonnen. Na een stroeve start met eigenlijk geen kansen aan beide kanten was het Wit wat na 8 minuten de leiding nam. Postma speelde in, Perry kaatste en Andre kon simpel afwerken: 1-0.
Het bleef daarna stroperig. Het droge veld en het warme weer hadden daar zeker mee te maken. Bovendien had een aantal spelers op vrijdag al gepadeld. En als je bijna 60 bent, of zelfs al ouder, dan is op vrijdag 90 minuten padellen en dan op zaterdag voetballen best een aanslag op je conditie. Medelijden hoeven we echter niet te hebben, iedereen kiest zelf of hij wel of niet wil padellen op vrijdag.
André voelde zich echter nog steeds fit en hij gaf Mullens een panna. De camera registreerde deze feilloos. Sorry Ronnie.
Ron Bentvelzen geeft niet om panna’s. Die telt alleen doelpunten. Toen hij van dichtbij een rebound kon benutten stond het weer 1-1.
Daarna leek Cuup Wit weer op voorsprong te koppen. Een slim balletje van Robbie Knip had hij voor het inkoppen maar met de ogen dicht liet hij de kans letterlijk en figuurlijk aan zich voorbij gaan. Toen vervolgens Wim D. de bal voor zijn eigen goal langs speelde waarbij hij Ronnie M. over het hoofd zag was het 2-1 voor Rood. Eelco schrok zich rot van die voorsprong en hij ging ineens fanatiek doen. Zo stopte hij op fraaie wijze een schot van Eddie. Alleen was dit schot van veel te ver weg dus het was een nutteloze redding. Maar het gaf wel aan hoe fanatiek onze preses was. Een schot van Knip liet hij vervolgens wel gaan. Of dit bewust was of een inschattingsfout werd niet duidelijk maar iedereen was het er wel over eens dat ook dit schot van voorbij de witte hoedjes gelost was. Van te ver weg dus en dus ging er een streep door deze treffer. De inzetten van Cuup niet zo heel veel later waren wel van binnen de hoedjes maar tot twee keer toe bracht Eelco knap redding.
Kort daarna was het wel weer raak voor Wit. Wim Dijkhuizen besloot te gaan meevoetballen, hij legde de bal panklaar voor Eddie en die scoorde van dichtbij: 2-2.
Inmiddels vloog er al een tijdje een politiehelicopter over ons veld heen. Wij dachten allemaal dat ze op zoek waren naar Bolle Jos. Maar Jos stond niet op een groen vinkje dus een arrestatie bleef achterwege. Wij konden rustig doorvoetballen. Ons wandelende eenmansdestructiebedrijf Knip liet zich simpel de bal afpakken door Ron B. en vond daarna dat er sprake geweest was van een overtreding. De beelden onderschrijven deze interpretatie niet.
Kort voor rust zette Wim Balyon het Rode team op 3-2 toen Wim D. een schot op doel losliet en Wim van dichtbij kon scoren. Uit de volgende aanval was het echter alweer gelijk. Andre Postma gaf Rene Eversteijn een schietkans en uit een moeilijke hoek scoorde Rene in de korte hoek. De achtergrondgeluiden bij dit doelpunt gaven aan dat iedereen na die eerste helft wel leeggelopen was. 3-3 was de ruststand.
Al had eigenlijk Rood met een voorsprong de rust in moeten gaan. Als je de beelden bekijkt kan je je niet voorstellen dat Rood niet scoorde vlak voordat Perry heel hard “rust” riep. Maar complimenten aan Wim Dijkhuizen die uiteindelijk als winnaar uit deze strijd kwam.
Na rust waren de beste kansen voor Rood. De mooiste kansen werden echter verprutst. De reactie van Ron B. maakt duidelijk dat dit tot de nodige irritaties leidde.
Ook de afwerking van Wit liet te wensen over, maar zij kregen dan soms hulp van het Rode team. De dubious goal comittee heeft besloten dit doelpunt toch gewoon aan captain Eddie te geven. 4-3 voor Wit dus.
Ondertussen bleef Rood slordig met zijn kansen omgaan. Verder commentaar is overbodig bij deze niet benutte mogelijkheid.
Toen Robbie Knip uit de rebound vanaf een halve meter afstand de bal kon inpissen leek de wedstrijd beslist. Ronnie Mullens wilde de handdoek echter nog niet gooien. Met een knappe individuele actie scoorde hij de 5-4 en was het weer spannend.
Met nog twee doelpunten van Perry was de wedstrijd definitief beslist. Kort voor het verstrijken van de officiële speeltijd werd er afgefloten en kon Wit de punten in hun zak steken: 7-4 werd de eindstand.
De derde helft werd wederom een hoogtepunt. Het was op deze derde oktober maar liefst 20 graden en de zon scheen volop. Dus werd de kleedkamer verruild voor het terras. Eerst bij Red Lions want dat terras was leeg en dit grenst aan kleedkamer 10. Hierbij werd Andre ook verwelkomd als nieuw lid bij 7x7.
De rest van het 7x7 team moest het met de SjanPjer schaal doen.
Na een aantal uurtjes in de zon en nadat iedereen gedoucht was verhuisden we naar het Semper terras waar het nog gezellig druk was en waar O17-3 pas om 16.15 aftrapte (Semper groeit een beetje uit zijn jasje) zodat er ook nog gevoetbald werd, al hadden wij meer oog voor bier, borrel en bacardi. Uit mijn belhistorie bleek dat ik om 18.32 naar Golden House gebeld heb om wat te eten te bestellen. Dus zo laat is het geworden op Semper. Het was wederom een zaterdag voor in de boeken. Iedereen weer bedankt voor het lachen, gieren en brullen!